In de jaren zestig kreeg de messiaanse beweging een onverwachte wending. In die roerige jaren van protestbewegingen en drugs ontstond in de hippie-beweging op de stranden van Californië en aan de Amerikaanse universiteiten een Jesus-movement van jongeren die het in de traditionele kerken niet konden vinden. Deze beweging waaierde uit over de hele wereld. Zij had ook een opvallende aantrekkingskracht op Joodse jongeren die het in het traditionele Jodendom niet konden vinden. Met deze toestroom van nieuwe gelovigen kreeg de messiasbelijdende beweging in Amerika, het land met de grootste Joodse gemeenschap, een nieuwe dynamiek. Grote nadruk werd gelegd op het Joodse karakter van het geloof in Jezus en herwaardering van de Joodse wortels.
In 1974 werd de beweging ‘Jews for Jesus’ opgericht. Deze sterk evangeliserende beweging breidde sterk uit en kreeg veel aandacht en kritiek van Joodse en van officiële kerkelijke zijde. Nieuwe gemeenten werden gesticht, boeken kwamen uit en nieuwe liederen werden geschreven.
Intussen in Israël
In andere landen gebeurt hetzelfde, zij het op kleinere schaal; Joodse jongeren komen in aanraking met de Jezusbeweging, evangelisatie krijgt een nieuwe impuls, en er worden messiasbelijdende gemeenten gesticht.
Een geval apart is Israël. Voor ze Palestina verlieten, riepen de Britten de messiasbelijdende Joden op het land te verlaten, om twee redenen: de Arabieren zouden hen bestrijden omdat ze Joden waren en de Joodse staat zou hen niet als Joden erkennen vanwege hun geloof. Slechts enkele tientallen bleven na 1948 in het land over. Zij opereerden veelal in het geheim. Onder Israëli’s was een grote weerzin tegen het christendom.
Vanaf het magische jaar 1967 kwam er een opleving, door verschillende factoren:
- er wisten meer messiasbelijdende Joden het land binnen te komen
- na de Zesdaagse Oorlog waren Israëli’s meer in staat om naar het buitenland te reizen en met andere culturen in aanraking te komen
- er kwam meer vrijmoedigheid om naar buiten treden omdat mesjichim aandacht in de media kregen
- gemeenten die tot buitenlandse kerkgenootschappen behoorden verzelfstandigden zich tot Hebreeuws sprekende, autochtone gemeenten
De beweging groeide in Israël van hooguit 100 in 1948 tot zeker 4000 rond de eeuwwisseling. Daarnaast zijn er enkele honderden ‘Hebreeuwse katholieken’ die hun Joodse identiteit niet verloochenen en strijden voor een erkende plek binnen de Kerk.
